Günaydın

"Günaydın" yalnızca güneşin doğuşu olmasın, sadece sabah söylenmesin istiyorum. Bu sözü yeni günün sarı ışıkları altına sıkıştırmak içime sinmiyor hiç. Günden güne kararan günlerimiz, aydınlıktan yoksun insanlarımız var zaten. Aydınlık içinde olmanın yaratacağı farkındalıktan yoksun geçiyor günler. Bunu değiştirmek için elimizden hiçbir şey gelmese bile, o insanlara "Günaydın!" diyebiliriz. Sadece sabahleyin değil tabii ki, akşam, gece, günün her anında. Onlar şaşırdıkça birkaç şimşek çakar belki, kısa bir süre için bile olsa aydınlatır o karanlık günleri. Aydınlık günlere..

Bir Dünya

Her gün kaç kişinin yanından geçiyorsunuz, saydınız mı? Sabah evden çıktınız, minibüse bindiniz, okula veya işe gittiniz, akşam dışarıda arkadaşlarınızla dolaştınız. Bu esnada etraftan kaç kişi ile gözgöze geldiniz? Kaç kişi normal konuşma tonu ile size sesini duyurabilecek mesafeye geldi?

Acaba kimdi onlar?

İyi biri miydi, kötü biri miydi? Arkadaşınız olsa onu sever miydiniz ya da arkadaş olabilir miydiniz? Belki çok benziyordunuz birbirinize ya da benzemiyordunuz ama tamamlıyordunuz birbirinizi tam anlamıyla. Belki hayatınızı değiştirecekti iskelede vapura binen güzel kadın. Belki en kötü gününüzde sizi yalnız bırakmayacaktı önünüzden geçen otobüste ayakta duran ve gözgöze geldiğiniz adam.

Kısmet değilmiş, spermle yumurtanın birleştiği vakit belli olmuş belki de kim olacağınız, kimle olacağınız, aileniz, sosyal yaşantınız, bunlara bağlı olarak kafa yapınız bile.. Adil mi değil mi tartışılır, olagelen bu sonuçta. Kalabalık içinde yürürken tüm o tanımadığınız kişilerin aslında "yaşınız+dokuz ay" öncesinde potansiyel birer yakınınız olduğunu düşünün. Kulağa garip geliyor, evet, ama daha bir benimsiyorsunuz, yakın hissediyorsunuz insanları. Daha çok seviyorsunuz vapura binen kadını veya otobüsteki adamı.

66. Sone

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen' e
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

William Shakespeare (Çeviren: Can Yücel)

Geç Olmuş

Geçmiş birikir.

Ne kadar yer değiştirdiğimiz mi önemli yoksa ne kadar yol katettiğimiz mi? Yol üzerindeki yaşanmışlıklar ne kadar etkiler şu anda olduğumuz yerdeki bizi?

İki tür yaşanmışlık var:

Biri özlenen. Zaman geçse de hep eskisi gibi olsun istenen içten içe. Yanlış bir yol üzerinde yaşanmış olsa bile buna aldırmadan sizi yüzünüzde sıcak bir tebessümle şimdiden uzaklaştıran anılar bunlar.

İkincisi ise olgunlaştıran. Genelde üzen, ders veren anılar. Düşününce özlenen anılardan daha yararlı. Bunları tecrübe ettikçe artan mantık olgusu, dünya görüşünüzü yere daha sağlam basar hale getirir gitgide.

Ama ne var ki dışarıdan bakınca, uzaktan bir resme baktığınızı düşünün, ikinci tip anılar dışarıdan pek güzel durmuyor. Hani tadını sevmediğiniz ne yemek varsa aslında çok sağlıklıdır ya, işte o misal!

Sonuç olarak her şey göründüğü gibi değil bazen. Görünenle olan arasındaki fark, hissedilenle farkedilen arasında da olabilir pek tabii. Hele bir de önyargı yok mu.. Başta da dedim ya, geçmiş birikir. Halbuki geçmiş gitmiş.. Geç olmuş. İyi geceler.

İsterken, İstemeden, İster İstemez

Ormanda yırtıcı bir hayvanla karşı karşıya geldiğinizi düşünün. Yakaladı mı affetmeyen cinsten. Kana, ete, cana, duyguya susamış. Ölmek istemiyorsunuz.

Hareketsiz durursanız sizi av olarak görmeyecek.
Koşmaya başlarsanız onun için hedef olacaksınız.

Eğer durursanız saniye saniye size daha çok yaklaşacak.
Koşarsanız o da arkanızdan koşmaya başlayacak.

Durursanız nefesini teninizde hissedeceksiniz.
Koşarsanız nefesini sadece ensenizde hissedeceksiniz.

Durursanız yaşayacaksınız.
Koşarsanız öleceksiniz.

Ama bunun farkında değilsiniz.
Özgürlüğünüz için, mutluluğunuz için koşuyorsunuz.
Aslında sadece öyle sanıyorsunuz.

Siz çabaladıkça ölüme gidiyorsunuz.

Zafer Bayramı'mız Kutlu Olsun!

Lisede boş dersler, boş günler olurdu. Kimi okuldan çıkmaya çalışırdı, kimi kantinde sohbet ederdi. Bazıları da kaçıncı defa olduğunu hatırlamadan ya Kurtuluş ya Cumhuriyet serisini izlerdi.

Adnan Dinçer Salonu'na girip ilk dersten son derse kadar o mükemmel serileri izlerdik, evet. (Hatta o kadar çok izledik ki hangisi Kurtuluş hangisi Cumhuriyet hala karıştırırım.) Ve her defasında salondan çıktığımızda bu destansı zaferin coşkusunu yaşarken, o zamanla şimdiyi karşılaştırırdım. Ülkemiz uğruna, vatanımız uğruna feda edeceklerimizi düşünürdüm. Ordu-millet kavramını düşünürdüm. Bir kez daha ülkemin, bayrağımın en büyük savunucusunun kendim olduğunu düşünürdüm, bu ülkenin her genci gibi.

Şimdi ise ülkem üstünde oynanan oyunları düşünüyorum. Ordumuz üstünde oynanan oyunları düşünüyorum. Ama içim rahat. En kötü senaryoyu bile getirsek aklımıza, Kurtuluş serisini izleyen biri için, sadece kalpte duyulan o coşku bile gerek fiziki gerek ideolojik düşmanlarımızı alt etmeye yeter. En fazla yapacakları bize bir zafer daha kazandırmak olur.

Zafer Bayramı'mız bir kez daha kutlu olsun, en sevdiğim marşlardan biri eşliğinde.

Üniversite vs Lise

Karşılaştırma yapmak pek mantıklı olmasa da neden mantıklı olmadığını yine ikisini karşılaştırarak görmek daha kolay sanki.

Liseye girdiğimiz zaman çocuğuzdur henüz, saf bakarız dünyaya. Üniversitede ise yeni bir dünyaya girmenin bilincinde daha güvenli adımlar atarız. Bu yüzden lisedeki o tam aidiyet duygusunu üniversitede yaşamak imkansız olmasa da çok zordur.

Üniversitesine göre değişir ama üniversitede belli bir sınıfınız yoktur. Daha çok kişiyle daha az zaman geçirmiş olursunuz ilk zamanlarda. Lisede ise sınıfınız bellidir. her gün okula gittiğinizde kimi göreceğiniz, kiminle yanyana oturacağınız bellidir. Savunma kalkanlarını indirmenin bir başka nedeni daha.

Ergenlik dönemi denen bir dönem var. Çocukluktan yetişkinliğe geçiş. bunu kimin kimlerin yanında yaşıyorsanız, bu zor ve komik zamanda kim yanınızdaysa o kişiler hayatınız boyunca yanınızda olsun istersiniz. Bu dönem ergenliğe zamanında girmiş birini ele alırsak liseye denk geliyor. :9

Hep lise daha güzelmiş gibi oldu. Düşününce ne istediğini biliyor olmak, kendi başına karar veriyor olabilmek de çok güzel bir şey. Üniversitede özgürlük daha çok kazanıldığından daha bir özgüvenli olur kişi. Hele bir de şehir dışında tek başına yaşanacaksa hayat yeniden başlıyor demek bu. Kendi ayakları üzerinde durmak, maddi durumu iyi olsa bile fatura sıkıntısı vs yaşamak bu zamanın güzellikleri bence.

Lisede kafana yatkın kişilerle birlikte olursun hep ya da gidilen lise bir şekilde maddi durumuna, siyasi düşüncene veya kafanın ne kadar çalıştığına göre sınıf sınıf ayrılabilir. Üniversite öyle değildir. Her kafadan her sınıftan insan vardır, dünyayı çok daha açık ve net şekilde görürsün. Farklı düşüncelerin aslında çok da korkunç olmadığını anlarsın.

Bu böyle uzar gider.. İki süreç de yaşanması gereken, yaşadıktan sonra keşke bu kafayla bir fırsatım daha olsa denilen zamanlar. İkisini de en verimli, en unutulmayacak şekilde yaşamalı. Zaman zaman hayıflanmak yerine pişman olmak tercih edilmeli.