Doğru Zamanlama

Bazı aksiyonların ne olduğundan çok zamanlaması önemlidir. Ne yönde olduğu farklılık gösterebilir, sonuçta sizin kararınız, ancak zamanlaması çok net olmalı. Ve zamanı geri getirememek en büyük kısıt. Çünkü doğru zaman genelde geçmişe doğru bakıldığında fark edilir.

Peki zamanlamada hangi faktörler etkili? İlki zeka/kalp. Konuya göre değişiyor bu ikisi. Bunların farketmesi, anlaması/hissetmesi ve yönlendirmesi gerekmekte. Doğru zaman geldiğinde aksiyona karar verip, bunun için etraflıca düşünüp, doğruyu bulmada yardımcı olmalılar.

İkincisi ise cesaret. Harekete geçmenin anahtarı olan cesaret. Zeka/Kalp pası atar ve golü atmak ona kalmış. Cesaret derecesi bir şeyin ne kadar istendiğini, o şey için ne kadar kararlı olunduğu ile doğru orantılı. Ancak fazla güce dikkat. Bu seviyeyi doğru zamanlamayla birleştirmek önemli olan. Tüm soruların cevabı bu aslında: Erkene engel olmak, geç kalmamak!

Doğru zamanlamayı bulmak her zaman kolay değil, evet. Bunun sürekli farkında olacak kadar dengeli davranmak daha da zor ama unutmamalı ki bu sayede kafadaki belki'lerin ve keşke'lerin olasılığının artması var. "İmkansız" kelimesi bile var olan şartlar için geçerli, şartların değişmeyeceğini kim bilebilir?

Bir Ufak Farklılık

Metrobüsten 10 dakika yürüme mesafesinde olan evime yürürken hep aynı kaldırımı kullanırım, ki çok normal, metrobüs çıkışı ve evim caddenin aynı tarafında. Yürürken de arkadaşlarımı ararım, hem seslerini duyarım hem de yürürken vakit geçiririm. Hızlıca geçer vakit, eve gelince de "Eve geldim." der kapatırım. O gün metrobüs ile evin arası benim için aynı kaldırım ve aynı telefon..

Bugün aceleden taksi tutmaya karar verdim, karşı kaldırıma geçtim. Taksi gelmeyince işimden vazgeçip yürümeye başladım. Yürürken sanki farklı metrobüsten inmiştim ya da farklı bir eve gidiyordum. Farklı sokaklara, insanlara rastladım. Farklı her sokak, her insan farklı bir renkti, siyah beyaz rutinden sonra. Bunun yanında bir bahçeden sarkan aynı dal yüzünden başımı eğmek zorunda kalmadım. Canımın kuru pasta çekmesine sebep olan pastanenin önünden de geçmedim. Arabaların gelişini değil, gidişini izledim bu sefer...

Karşı kaldırımı seyrettim biraz da. Metrobüs dönüşü o kaldırımdan yürüyen insanları, nasıl göründüklerini izledim. Tam paralelimde kendimi yürürken hayal ettim hatta..

------

Ufak farklılıkların yarattığı değişik tatlar güzeldir. O ufak farklılıklar rutini dışarıdan izletir, kendisini tanıtır insana.  Empati sağlar, bakış açısını genişletir. En önemlisi tekdüze olmadığını gösterir hayatın.. Kendisinin "tek" olmadığını, hayatınsa "çok" olduğunu fark eder insan..

Son söz: Bir şeye farklı açıdan bakıldığında, en kötü, arkasındaki görüntü değişir.

ÖSS Okul Puanları

ÖSS hayatımızın bir gerçeği. ÖSS'yi atlatmış biri olarak pek puan, sistem vs takip etmiyordum ancak bu sene kardeşimin girecek olmasından dolayı az çok sistemi biliyorum. Çok süper olamamakla birlikte -ki bu nüfusla daha iyisini olur mu bilmiyorum- normal bir şekilde ilerliyor sistem.

Ancak okul puanlarıyla ilgili bir değişiklik yapılmış. Eskiden okul puanları öğrencinin okul sıralamasına ve okuduğu okulun ÖSS'deki başarısına göre belirlenirdi. Artık her okul eşit seviyede değerlendirilecek, sadece öğrencinin okuldaki sırası esas alınacak. Yani okulların zorluğu ne olursa olsun aynı kabul edilecek. Peki bu durumda ne olacak?

Anadolu liselerinin okul puanını düz lise seviyesine indirgemek, anadolu lisesindeki eğitimin seviyesini düşürecek. Köklü olan birkaçı dışında anadolu liseleri bu nedenle tercih edilmeyecek, bu okullardaki öğretmenler öğrencilerine haksızlık olduğu gerekçesiyle daha yüksek not almaları için daha az öğretecek, sınavda daha kolay soracak.

Tüm bunları düşününce, bu değişikliği savunmak için söylenebilecek fırsat eşitliğinin bunla alakası olmadığı çok açık ortada. Aynı zamanda yapılan büyük bir haksızlık olmakla birlikte önü açık gençlerin önünü tıkamaktır.

Umarım dışarıdan çok önemli görünmeyen bu değişiklik düzeltilir.

Küsülen Şarkılar

Bazen küsersiniz şarkılara herhangi bir nedenden ötürü. Dinlemezsiniz çok uzun bir süre. Radyoda çıkınca kanalı değiştirir, internette asla tıklamazsınız üstüne. Aradan zaman geçer, unutmazsınız neden küstüğünüzü, hatıralar unutulmaz. Ancak anlamsız gelir artık bu anlamsız küslük. Zira şarkı, o hatıradan çoktan kurtulmuştur. Şarkıyı dinlerken hatırayı değil, o zamanki saf halinizi hatırlar, seversiniz. O halinizi özlersiniz, ne de olsa o eski saf haliniz şarkılara küsmeyecek kadar özgürdür artık.

Oran-Üzüntü

Üzülmenin kötü bir şey olduğunu hiç düşünmedim. Gidene, kaybedilene, özlenene saygıdır üzülmek. Geçicidir. Tüm üzüntüler geçicidir. Kimi zaman uzun, kimi zaman kısa. Alışıyoruz duruma, unutuyoruz bir yandan da. Uğruna dünyaları feda edeceğimiz aşkımızı, çok sevdiğimiz vefat etmiş aile büyüklerimizi, biraz da eleştiri katarsam daha birkaç ay önce şehit olan askerlerimizi.. Ne sıklıkla hatırlıyoruz? İlk an hissettiklerimizle şimdi hissettiklerimiz arasındaki fark ölçülemeyecek kadar büyük. Her şeyin ilacı zaman sözü doğru, hem de yan etkileriyle beraber.

Bir de sevinmek var. Elde ettiklerimizin, sahip olduklarımızın, başardıklarımızın dışa vurumu olan, tamam ne güzel. Ancak koşulsuz ve süresiz olmamalı bu hal. Ağırbaşlı, bilinçli ve değer vererek hareket etmeli çünkü sevinç haline kendimizi kaptırınca, o değer hassasiyetini korumak ve göstermek çok da kolay olmuyor.

Duygusal olarak plansız yaşıyoruz her zaman, planlısı da mümkün değil pek tabii. Ama ufak da olsa etki edebiliyorsak kafamıza, kalbimize; elde ettiklerimize sevinmemizle, kaybettiklerimize üzülmemizin oranı aynı olmamalı. Üzüntülerin oranı daha yüksek olmalı ki elde edeceklerimizin değerini daha iyi anlayabilelim.

Hesap - Kitap

Hesap kitap insanı oldu herkes. İçinden geldiği gibi değil, bir sonraki hamleyi düşünerek hareket edenlerle dolu etraf. İlişkiler hep çıkar üzerine. O yüzden hep yapmacık, hep oyuncu oldu insanlar. Halbuki herkes saf olsa, iyi niyet ve cesaret dolu olsa, bunun yanında anlayışlı ve saygılı da olacak tabi.. Çok mu zor bunların hepsi? Sanki..

E ne oluyor o zaman, biz farklılaşıyoruz. Onların dünyasında, onların arasında kaybolmamak adına, kaybetmemek adına biz de başlıyoruz küçüklü büyüklü hesaplara. Ama bu sefer şerefimizle kaybetmek yerine onlarla birlikte kaybediyoruz. Savaşıp tek başına kaybetmekten korkup, kaybetmeyi paylaşıyoruz, kabulleniyoruz.

Sonucun aynı kapıya çıktığını görmek bu kadar zor olmamalı. ve eminim ki -ve siz de emin olun ki- yalnız değiliz. Bizden başka "gerçek'ten insanlar"ın varlığına inanın. O insanlar bize hesap kitapları yırtıp atacak gücü verecek kişilerdir.

Girişimcilik

Geçen hafta E-pazarlama dersimizin iki konuğu vardı. Oyuncakdenizi.com'un kurucusu Serkan Hondur ve indirdik.com'un kurucusu Mustafa Acet. Hikayelerini dinledik bu iki genç girişimcinin. Bakmayın genç dediğime, aramızdaki yaş farkı hatırı sayılır ölçüde, onlar yaşlı olmasa da ben onlardan gencim en azından :9 Genç dedim çünkü, derse konuşmacı olarak gelmelerinin nedeni girişimci fikirlerinin peşinden koşmaya başladıkları zaman en az benim kadar genç olmalarıydı.

İki girişimciden de başarı hikayelerini dinledik. Kuruluş aşamasında ne kadar zorlandıklarını, ufacık bir gelişmenin onları ne kadar mutlu ettiğini, zamanlarının çoğunu bu işe harcadıklarını ve sonunda aramaktan aranan kısma geçtiklerini anlattılar bize. İmrenmemek elde değil ancak 4. sınıfa gelmiş, yarısından fazlası halihazırda yarı zamanlı olarak büyük şirketlerde çalışan öğrenciler bu konuşmalardan ne kadar etkilenecek, büyük bir soru işareti.

Diyelim ki, gelişmekte olan bir sektörde çok başarılı olacak yenilikçi bir fikrimiz var ve 4. sınıfa kadar beklemişiz. Ha deyince iş kurulmuyor tabii ki. Tecrübesiz ve sermayesiz bir şekilde girişimci bir fikrin peşinden koşmak ciddi anlamda cesaret gerektiriyor.

Fikir çokluğunun ve kirliliğinin gitgide arttığı bu ortamda fikrimiz diğerlerinden nitelikli olsa bile aralarından onu sıyırabilmek için doğru adımlar atmak gerekiyor. Bu doğru adımlardan ilki güzel bir iş planı çıkarmak. İkincisi ise sabırlı olmak. Sabreden derviş girişimciymiş. :9