Zafer Bayramı'mız Kutlu Olsun!

Lisede boş dersler, boş günler olurdu. Kimi okuldan çıkmaya çalışırdı, kimi kantinde sohbet ederdi. Bazıları da kaçıncı defa olduğunu hatırlamadan ya Kurtuluş ya Cumhuriyet serisini izlerdi.

Adnan Dinçer Salonu'na girip ilk dersten son derse kadar o mükemmel serileri izlerdik, evet. (Hatta o kadar çok izledik ki hangisi Kurtuluş hangisi Cumhuriyet hala karıştırırım.) Ve her defasında salondan çıktığımızda bu destansı zaferin coşkusunu yaşarken, o zamanla şimdiyi karşılaştırırdım. Ülkemiz uğruna, vatanımız uğruna feda edeceklerimizi düşünürdüm. Ordu-millet kavramını düşünürdüm. Bir kez daha ülkemin, bayrağımın en büyük savunucusunun kendim olduğunu düşünürdüm, bu ülkenin her genci gibi.

Şimdi ise ülkem üstünde oynanan oyunları düşünüyorum. Ordumuz üstünde oynanan oyunları düşünüyorum. Ama içim rahat. En kötü senaryoyu bile getirsek aklımıza, Kurtuluş serisini izleyen biri için, sadece kalpte duyulan o coşku bile gerek fiziki gerek ideolojik düşmanlarımızı alt etmeye yeter. En fazla yapacakları bize bir zafer daha kazandırmak olur.

Zafer Bayramı'mız bir kez daha kutlu olsun, en sevdiğim marşlardan biri eşliğinde.

Üniversite vs Lise

Karşılaştırma yapmak pek mantıklı olmasa da neden mantıklı olmadığını yine ikisini karşılaştırarak görmek daha kolay sanki.

Liseye girdiğimiz zaman çocuğuzdur henüz, saf bakarız dünyaya. Üniversitede ise yeni bir dünyaya girmenin bilincinde daha güvenli adımlar atarız. Bu yüzden lisedeki o tam aidiyet duygusunu üniversitede yaşamak imkansız olmasa da çok zordur.

Üniversitesine göre değişir ama üniversitede belli bir sınıfınız yoktur. Daha çok kişiyle daha az zaman geçirmiş olursunuz ilk zamanlarda. Lisede ise sınıfınız bellidir. her gün okula gittiğinizde kimi göreceğiniz, kiminle yanyana oturacağınız bellidir. Savunma kalkanlarını indirmenin bir başka nedeni daha.

Ergenlik dönemi denen bir dönem var. Çocukluktan yetişkinliğe geçiş. bunu kimin kimlerin yanında yaşıyorsanız, bu zor ve komik zamanda kim yanınızdaysa o kişiler hayatınız boyunca yanınızda olsun istersiniz. Bu dönem ergenliğe zamanında girmiş birini ele alırsak liseye denk geliyor. :9

Hep lise daha güzelmiş gibi oldu. Düşününce ne istediğini biliyor olmak, kendi başına karar veriyor olabilmek de çok güzel bir şey. Üniversitede özgürlük daha çok kazanıldığından daha bir özgüvenli olur kişi. Hele bir de şehir dışında tek başına yaşanacaksa hayat yeniden başlıyor demek bu. Kendi ayakları üzerinde durmak, maddi durumu iyi olsa bile fatura sıkıntısı vs yaşamak bu zamanın güzellikleri bence.

Lisede kafana yatkın kişilerle birlikte olursun hep ya da gidilen lise bir şekilde maddi durumuna, siyasi düşüncene veya kafanın ne kadar çalıştığına göre sınıf sınıf ayrılabilir. Üniversite öyle değildir. Her kafadan her sınıftan insan vardır, dünyayı çok daha açık ve net şekilde görürsün. Farklı düşüncelerin aslında çok da korkunç olmadığını anlarsın.

Bu böyle uzar gider.. İki süreç de yaşanması gereken, yaşadıktan sonra keşke bu kafayla bir fırsatım daha olsa denilen zamanlar. İkisini de en verimli, en unutulmayacak şekilde yaşamalı. Zaman zaman hayıflanmak yerine pişman olmak tercih edilmeli.

Deniz Seki'nin İkinci Albümü :9

Yaklaşık 10 sene önce Şile'den yazlık aldığımızda arabada Deniz Seki'nin ikinci albümü vardı. Kesintisiz 5-6 sene her hafta sonu, bir saat gidiş, bir saat dönüş yolculuğunda hep bu kaset çaldı. Ne radyo çaldı ne başka bir kaset. Aynı sırayla aynı şarkılar. Eğer o kaset esrarengiz şekilde kaybolmamış olsaydı, şu anda hala arabada o çalıyor olabilirdi. Ben de hala bir şarkının bitişinden hangi şarkının başlayacağını anlayıp, Deniz Seki'den önce şarkıya başlıyor olurdum.

Aşağıdaki linkte bahsettiğim ve yüksek ihtimalle hatırlayacağınız albümü bulabilirsiniz. İyi dinlemeler. :)

İkiyüzlülük

Yerine göre davranmakla ikiyüzlülük arasında ince, hayır aslında, kalın bir çizgi var. Ama bu kalın çizgiyi dahi farkedemeyen insanlar var. Farklı kişiliklerle hem kendine hem başkalarına iyilik yaptığını sanan, kimi iyi niyetli kimi kötü niyetli insanlar bunlar. Ancak zararla oturduktan sonra anlayacaklardır yanlışlarını, belki de anlamak istemeyecek kadar kibirlidirler, kim bilir.. Ve zaman en büyük düşmanıdır riyakarların, eninde sonunda ortaya çıkar o kimselerin görünmeyen ikinci yüzü.

Kısmet'siz Hayat

Kaderci bir toplumuz. "Kısmet", "nasip", "kader" kelimelerini ne kadar çok kullanıyoruz farkında mısınız? Bir de atasözlerimize bakın: "Su akar yolunu bulur.", "Her şey olacağına varır.", "Her şerde bir hayır vardır." diye devam ediyor. Oh ne rahat! Biz öylece duruyoruz, hayat akıyor kendi kendine. Bizim bir şey yapmamıza gerek yok. Armut piş, ağzıma düş. Pişmezse de olacağı varmış deyip kabullen. Ne ala!

İnsan, "kısmet", "nasip" türevi kelimeleri kullandığı derecede aciz bence. Lafın gelişi veya esprili bir şekilde söylenmesi kabul, hatta bir açıdan da komik ama hayatın akışının değişmeyeceğini düşünmek, buna razı olmak asla kabul edilemez.

Günümüzde fiziksel engeller gitgide küçülmekte, her şey kafada bitmekte. Hastalıklar düşünce ile iyileştiriliyor artık, savaşlar beden bedene veya bombalarla değil düşüncelerle yapılıyor. Soyutu bu kadar gerçek kılabiliyorken, elimizdeki bu gücü kullanmamak, insan olarak sahip olduklarımıza karşı bir ihanet belki de. Her zaman şans yaver gitmez tabii ama bu konuda kararlı ve inatçı olmalı insan, kendine olan güvenden şaşmamalı hiçbir zaman.

Resme daha geniş bir çerçeveden bakınca görmek hiç de zor değil aslında. Çünkü resmin tam dibinde, bir anlamda hayatın içinde, olduğumuz için tümüne hakim olabileceğimizi unutuyoruz. Bir ufak kıvılcıma bakıyor her şey. Kafamızda beliren bir küçük parlama sadece.. Dünyayı değiştirmese bile, hayatınızı veya hayatları değiştirebilir, sizi çok farklı kılabilir sıradan "kısmetçi" insanlardan..

Süreksiz Gri

Hayatı gri yaşamak çok mantıklı. Kimi zaman koyu griye, kimi zaman da beyaza yakın bir griye bürünerek yola devam etmek mümkün. Ama öyle anlar gelir ki karar vermek gerekir. İlla siyahla beyaz olmak zorunda değil, sadece griyi seçmek ya da seçmemek de bir karar. Ve karar vermek demek bir şeyleri feda etmek demek. Karar vermekten, feda etmekten ne kadar korkulursa o kadar da kötüye gider durum. Yapıcı olmak, değer vermek, uğurda didinmek önemli ancak tüm bu çabalar boşa ise kangren kolu kesip tüm vücudu kurtarmak da yanlış bir düşünce değil bazen. Kötüyü sarıp sarmalayıp gizlemektense; def etmek, hayata daha temiz daha duru devam etmek çok daha doğru bazen.

Şimdi Reklamlar!

Herkes reklam yapmayı sever ancak yaparken çekici olmakla itici olmak arasında çok ince bir çizgi var. En güzeli reklam yapma çabasına girmemek. Alçak gönüllü duruş en güzel karakter örneği zaten ve insanlar tarafından o şekilde tanınmak da en büyük reklam aslında.

Düşünerek hareket etmek olayın püf noktası. Her ne kadar "Kim ne derse desin, ne düşünürse düşünsün.." mantığıyla hareket etse de kimseler, dışarıya doğru yapılan her eylem, dışarıdakiler tarafından algılansın diye yapılır ve o kişilerin algıladığı gibidir. Örneğin insanların içinde olan spotları üstünde tutma isteği -ki bu bazı insanlarda üst seviyede oluyor- kimsenin kabul edip hoş göreceği bir durum değil. Bu isteğin sonucu olarak sahte spotların altında sadece yüze gülen arkadaşların olduğu yalnız bir dünya oluşuyor. Tabii bunun farkına varabilmek de en önemli adım.